Ik heb nooit veel geluk gehad met laptops. De eerste kocht ik geloof ik in 2001 en het arme ding kon na zo’n 2,5 jaar intensief gebruik opeens helemaal niets meer. Ik was net met mijn afstudeerscriptie bezig voor mijn eerste studie en opeens, ’s avonds, was mijn laptop helemaal in de war. Ik ben er tot diep in de nacht mee bezig geweest. Mijn ouders, die zo’n 20 kilometer verderop woonden, zijn mij zelfs ’s nachts komen helpen, maar er was niets meer aan te doen. Deel van de scriptie weg en ik moest mijn onderzoek (waarbij ik uitgerekend een laptop nodig had) deels doen met een laptop die ik van mijn begeleider kon lenen…. DRAMA!
In die periode kocht ik mijn tweede laptop, een Acer. Op zich was ‘ie prima, maar echt blij ben ik er nooit mee geweest. Ik vond hem namelijk niet zo mooi. De enige reden om voor die laptop te kiezen, was destijds de lage prijs. Toen deze laptop na anderhalf jaar (jaja, weer net buiten de garantie) scheuren ging vertonen in de deksel, was ik dus ook niet erg verdrietig. Bij mijn verhuizing vorig jaar, is iemand op de laptop gaan staan. Dat hielp ook niet, de barsten werden groter. Kortom: tijd voor een nieuwe. Maar, tijdens een verhuizing… dure periode. Dus wederom koos ik voor een goedkope optie; een packard bell easy note.
Mijn packard bell is nu een jaar oud en op zich is het een prima laptop, maar het arme ding draait op Windows Vista. En alle updates en service pack’s ten spijt; hij herstelt per dag ongeveer vijf keer van een onverwachte afsluiting. Niet handig en zeer irritant. F merkte vorige week nog op dat het oude ding z’n beste tijd waarschijnlijk had gehad. Niks geen oud ding, maar ik moest bekennen dat het mij ook niet zinde. En zo waren er wel meer dingen aan die laptop waar ik stiekem toch ook niet zo blij van werd. Hij werd bijvoorbeeld erg snel warm, stond vaak hard te blazen en hij maakte enorm veel kabaal als er een cdtje in rond draaide.
Wanneer het precies gebeurde weet ik niet. Hoe het gebeurde weet ik evenmin, maar ik was er opeens heel erg klaar mee. En als ik ergens klaar mee ben, is het ook direct en resoluut. Ik heb in een paar verschillende winkels verlekkerd staan kijken naar mooie apple notebooks. DIE wilde ik! En eigenlijk wilde ik de MacBook Air. Gewoon omdat die zo ontzettend cool is. Gelukkig heb ik me goed genoeg laten voorlichten om die uiteindelijk fijn in de winkel te laten staan, want: geen cd/dvd-station, geen kabelaansluiting voor je internet (wel WiFi, maar toch) en maar één zielig USB-poortje. En dan heb ik het nog niet eens over de schandalig hoge prijs…
Met een gewone, maar ook super geweldige mooie strakke nieuwe (etc) MacBook toog ik uiteindelijk naar de kassa. Mijn creditcard protesteerde hevig en toen dat niet hielp deden mijn hersenen een duit in het zakje; spontaan vergat ik mijn pincode. Gelukkig voor mij en helaas voor mijn bankrekening was dat van korte duur. Dag groot deel van mijn spaargeld, meer dan mijn halve maandsalaris… welkom geweldige MacBook!
En bovendien, is het toch juist in tijden van economische crises niet van groot belang de economie te blijven stimuleren? Eigenlijk heb ik door dit stukje te tikken op mijn nieuwe MacBook dus niets meer dan mijn burgerplicht gedaan.
Met een flink glas wijn en een grijns van oor tot oor lees ik een artikel in de Viva van deze week. Het artikel gaat over relaties waarbij de man veel ouder is dan de vrouw. Het artikel begint met de kreet Ieuw! Je doet het met een bejáárde. Om vervolgens even verderop te vertellen dat een weblog EQ.blogo in 2007 schreef: Hoe kan het toch dat zoveel oudere knarren erin slagen om een jonge wulpse (zelfs knappe) vrouw te regelen? Waarom laten al die mooie groene blaadjes massaal aan zich knabbelen door een aftandse, ouwe bok?
Toen ik nog op school zat of studeerde, had ik het antwoord op die vraag ook niet geweten. Toen had ik me ook niets kunnen voorstellen bij een relatie tussen een vrouw in haar twenties en een man die de vijftig voorbij was. (Of een dertiger met een zestiger, zelfde principe). Als je jong bent, is leeftijd namelijk belangrijk. Wie mag het eerst naar school? Het eerst op zwemles? Je kleine broertje is daar lekker nog te klein voor, maar jij niet. En ook later gaat het door: mag jij al alcohol kopen? Kom jij die leuke discotheek wel in, of ben je daar nog te jong voor?
Maar sinds ik werk, lijkt de relevantie van leeftijd niet meer te bestaan. Je ontmoet collega’s, je netwerkt met werkende mensen uit andere beroepen en opeens valt op dat je kennissenkring verandert. De leeftijdsgenoten zijn er nog wel, maar er zijn ook pas afgestudeerde broekjes van begin twintig, vaders en moeders in de dertig, gescheiden veertigers, hardwerkende vijftigers en zestigers die soms met tegenzin en soms nog vol enthousiasme hun laatste jaren wegwerken. Eerlijkheidshalve moet ik bekennen dat ik van veel collega’s zelfs geen flauw idee heb hoe oud ze zijn. Kortom, in mijn beleving zijn er gewoon ‘mannen’ en ‘vrouwen’. En mannen en vrouwen kunnen verliefd op elkaar worden. Ik denk dat het zo simpel is en dat leeftijd dan dus in principe niet uitmaakt. Natuurlijk kun je je afvragen of die leeftijd op den duur niet toch een rol gaat spelen; man van 85 met vrouw van 55… Tsja. Maar laten we eerlijk zijn; die jonge vrouw kan ook iets overkomen. Voor hetzelfde geld is zij veel eerder dood dan hij…
Bottom-line: ik zie de relevantie van de vraag van EQ.blogo niet, omdat ik denk dat de veronderstelling die aan de vraag ten grondslag ligt (namelijk dat zo’n leeftijds verschil raar is) niet bestaat.
Maar natuurlijk ben ik de beroerdste niet, dus voor de mensen die dit niet kunnen bevatten en die toch in gedachten blijven verzanden in vooroordelen: Wat is er nou fijner dan zo’n oude man die dolblij is met z’n jonge vrouw, haar op handen draagt, laat shoppen met zijn creditcard, haar meeneemt naar de mooiste Europese steden en vroeg dood gaat zodat zij zijn geld krijgt en nog tijd genoeg voor een nieuwe toekomst heeft? Eentje met wie je geweldige seks hebt (eureka: viagra!), die je huishouden draaiende houdt omdat hij met pensioen is terwijl jij nog werkt en die als klap op de vuurpijl eens in de zoveel tijd ook nog eens een volledig nieuw gebit krijgt?
Terwijl ik achter mijn computer zit, hoor ik een auto langs rijden. Op zich niet ongewoon, maar deze rijdt erg langzaam. Ik kijk naar buiten en zie hoe de auto midden op de T-splitsing naast mijn huis stopt. De mensen rijden vast verkeerd, denk ik. Goh wat sneu… Dan zie ik een man uitstappen met een pen en een stukje papier in zijn hand. Hij loopt vanaf de auto in de richting van mijn huis. Hij komt vast de weg vragen, denk ik nog.
Maar dan, tot mijn grote verbazing, gaat de man achter de boom in mijn voortuin staan. Ik kan hem bijna niet meer zien. Het lijkt erop alsof hij het briefje tegen de boomstam heeft gelegd en dat hij dingen noteert. Af en toe zie ik hoe hij om de boom heen naar mijn huis kijkt. Ik zit inmiddels op de bank de man aandachtig te bestuderen. Zou hij mij ook zien?
De man doet een paar stappen achteruit en opzij en bestudeert weer mijn huis. Of kijkt hij nu naar de buren? Ik weet het niet. Hij kijkt even omhoog en loopt vervolgens terug naar de boom om zich daar weer achter te verschuilen. Hij schrijft opnieuw iets op. Zou het iemand van de gemeente zijn? Iemand die bekijkt of alles wel volgens de regeltjes is? Heg niet te hoog, geen planten die over de stoep groeien… Het zou kunnen… Maar is het niet een beetje vreemd dat hij dan komt langsrijden in een gewone auto in plaats van in een gemeentebusje? En zou hij dan niet veel meer huizen vanachter bomen moeten gaan bestuderen? Dat doet hij niet; hij is puur gefixeerd op mijn huis. Hij zou ook een inbreker kunnen zijn die notities maakt; via de heg bij de voordeur kun je op het dak klimmen; slaapkamerraam staat open… Je weet ’t niet…
Op een gegeven moment zie ik hem achter de boom vandaan lopen, naar de zijkant van mijn huis. Ik baal dat ik de gordijnen van mijn zijraam dicht heb gelaten in verband met de zon; nu zie ik hem niet meer. De gordijnen opeens opentrekken valt ook wel wat op. Ik besluit via de achterdeur naar buiten te gaan, toevallig, maar buiten zie ik hem niet. Ik durf ook niet zo goed te gaan kijken, omdat dat opvalt. Maar ja, gedraagt deze man zich niet ook erg opvallend? Op het moment dat ik bedenk dat ik er best op af kan stappen, zie ik hoe hij weer plaatsneemt op de passagiersstoel van de auto, die nog steeds met draaiende motor op de T-splitsing staat. De auto rijdt weg.
Diep in gedachten verzonken loop ik weer naar binnen. Wat was dit nou voor vreemds…. En dan realiseer ik me opeens dat mijn huis immers te koop staat. DAT was het natuurlijk!
Pling klinkt het bekende ‘you’ve got mail’ geluidje en rechts onderin mijn scherm komt een pop-up tevoorschijn. Mail van een ex-vriendje. Hij heeft een nieuwtje, zo vertelt hij. Hij en zijn vriendin gaan trouwen.
Normaal gesproken ben je heel blij wanneer je hoort dat iemand gaat trouwen. Dat hoort zo. Ik weet dat en heb dus ook een ‘goh-wat-leuk-gefeliciteerd-mailtje’ terug gestuurd. Maar toch geeft ’t me een wat onbehagelijk gevoel. Dit ex-vriendje in kwestie heeft namelijk jarenlang geroepen dat IK de ware voor hem was. IK en niet ZIJ met wie hij nu gaat trouwen. Je zou kunnen denken dat mijn onvrede voortkomt uit jaloezie, maar ik denk dat dat niet zo is. Ik wilde hem immers niet. Ondanks al zijn pogingen had ik nooit het gevoel dat het ‘goed genoeg’ was. En boven alles hoorde ik een zacht stemmetje dat vasthoudend in mijn oor bleef fluisteren dat hij mij niet wilde om mij, maar dat hij mij slechts wilde omdat hij iemand wilde. Omdat dat maatschappelijk, sociaal gewenst was. Omdat dat zo hoorde.
Dat gevoel werd versterkt nadat hij had begrepen dat ik het niet zag zitten. Hij zette een advertentie op een dating-site en kwam in contact met een vrouw. Hij sprak met haar af en ze ‘besloten’ (zo zegt hij het) dat ze er samen voor zouden gaan. En zo had hij een relatie. Dat was november vorig jaar. In maart woonden ze al samen en nu gaan ze dus trouwen.
Is dit iets om blij voor te zijn? Mijn stemmetje, het stemmetje dat lang weg is geweest, is terug. Ze fluistert nu: Zie je wel, je wist het wel…. Het is niet echt. Hij wil het plaatje, niet de vrouw. Deze haast bewijst het. En hoewel ik weet dat ik blij moet zijn dat ik niet een rol in het sociaal maatschappelijk gewenste toneelstuk hoef te spelen, is er ook een klein beetje iets dat steekt…. Ex-en mogen best gelukkig worden. Ik wil alleen eerst.
Dat Amerika een vreemd land is, weten de meesten van ons al. Maar vandaag las ik toch zoiets geks; in de Amerikaanse staat Alabama is bij wet verboden om vibrators (en andere seksspeeltjes) te verkopen. Elk voorwerp dat primair is ontworpen ter stimulatie van de menselijke genitaliën is uit den boze. Er staat zelfs een behoorlijke straf op; een geldboete van $ 10.000,00 en een gevangenisstraf van maximaal een jaar. Tenminste, als je de wet voor het eerst overtreedt. Bij een tweede overtreding kun je al tot tien jaar de gevangenis in worden gegooid.
De wet die het verkopen van vibrators en andere seks-speeltjes verbiedt, de anti-obscenities law, dateert van 1998. Vlak na invoering heeft groep vrouwen de staat Alabama voor de rechter gesleept. De dames waren van mening dat het verbod op vibrators en andere seksspeeltjes hun privacy schendt. Daarbij vonden ze het bovendien oneerlijk dat aan mannen wel potentieverhogende middelen zoals Viagra voorgeschreven mochten worden, maar dat vrouwen hun bevrediging niet uit vibrators mochten halen. Moeilijk, moeilijk…. Het Amerikaanse rechtssysteem heeft er zo’n negen jaar voor nodig gehad om een definitief oordeel te vellen in ‘the Alabama sex-toy case’. En dit oordeel was teleurstellend; de wet werd niet in strijd verklaard met het 14e amendement op de Amerikaanse Grondwet (dat het recht op privacy garandeert) en bleef dus overeind.
Los van of er wel of geen sprake van schending van privacy is, vind ik het krankzinnig dat de overheid zich bemoeit met wat mensen in hun slaapkamers wensen uit te spoken. Helemaal nu diezelfde overheid het niet nodig vindt de verkoop van vuurwapens aan banden te leggen. Ook de hoge straffen, die op het verkopen van vibrators staan, zijn bizar. Ter vergelijking: het verkopen van een vuurwapen aan een minderjarige kost je maar $ 500,00. Het lijkt erop dat Alabama het vrouwelijk orgasme gevaarlijker vindt dan een semi-automatisch vuurwapen.
De hippies uit de sixties begrepen het gelukkig wél: MAKE LOVE NOT WAR!
In Cosmopolitan van deze maand staat een artikel over Dirty Talk voor Dummies. In de inleiding zegt de schrijfster dat dirty talk heel wat teweeg kan brengen in de slaapkamer. Nieuwsgierig, maar ook een beetje cynisch, begin ik het artikel te lezen. De schrijfster stelt dat de hersenen het grootste seksorgaan van ons lichaam zijn. Daarom zou dirty talk tal van gevoelens opwekken. De meeste vrouwen zijn er alleen niet zo bedreven in; ze houden het veelal bij uitdrukkingen als Hmmm, Jááá, daar! en Ik ben zo geil als boter, althans, volgens de schrijfster. Vooral die laatste uitspraak zorgt ervoor dat ik onwillekeurig mijn wenkbrauwen optrek. Ik kan me niet voorstellen dat ik zoiets in het heetst van de strijd uit m’n strot zou krijgen. Volgens mij zou ik spontaan in lachen uitbarsten, alleen al bij de gedachte eraan. Niet opwindend….
De schrijfster geeft aan dat veel vrouwen het inderdaad moeilijk vinden om sexy oneliners zo uit hun mouw te schudden ‘in the heat of the moment’ en daarom komt ze met drie tips die ze ‘technieken’ noemt: (1) Benoem wat je ziet. Dit zou werken omdat het mannenbrein zich focust op het hier en nu. Mannen zouden graag heel concrete aanwijzingen willen krijgen die ze kunnen visualiseren. Hier kan ik me iets bij voorstellen. Helaas zorgt de volgende zin er weer voor dat het kleine beetje serieuze interesse als een zeepbel uit elkaar spat. Beschrijf wat jullie aan het doen zijn alsof je een filmscript opleest, zegt de schrijfster namelijk. Right…. Wat moet ik me daar nou bij voorstellen…. ‘Je streelt me, je raakt m’n borsten aan’? :-S Dat weet de man in kwestie zelf ook wel. Ik vermoed dat hij je niet begrijpend zal aankijken. Wederom niet opwindend…. Maar misschien is de volgende tip beter? (2) Er was eens… Het is bij deze techniek de bedoeling dat je hem vertelt over die ene gedenkwaardige keer dat jullie seks hadden en je moet het vanuit jouw perspectief beschrijven. Leuk, voorstelbaar, maar dit lijkt me meer een soort voorspel, niet iets voor tijdens de seks zelf…. Bovendien, wat nou als die ene gedenkwaardige keer niet met hem was. En hoe doe je dit als je voor het eerst spannende seks met iemand wilt hebben? Tsja…. De laatste tip lijkt de oplossing: (3) Deel je fantasieën. Althans…. ook hier is een is een catch; je mag niet al je fantasieën delen. Die met de twee lilliputters in Tiroler broekjes moet je vooral voor je houden….
Met een diepe zucht leg ik Cosmo weg. Ik doe het wel op mijn manier…
Na er goed over nagedacht te hebben, zowel overdag als ’s nachts woelend in mijn bed, heb ik besloten dat volwassen worden bij nader inzien niet bestaat. We gaan door, we gaan het huis uit, we gaan (soms) ver bij onze familie vandaan wonen en we krijgen veelal zelf onze eigen gezinnen. Maar de meest fundamentele onzekerheden, de meest basale angsten en alle oude wonden, groeien gewoon met ons mee. We worden groter, langer en ouder, maar we blijven grotendeels een groep kinderen, rondrennend op het schoolplein, hard proberend erbij te horen.
Misschien is het wel mogelijk om echt volwassen te worden, maar ik ken eigenlijk niemand die het echt gedaan heeft. We lezen stiekem kinderboeken, spelen met speelgoed treintjes, knutselen plastic poppetjes in elkaar en kijken tekenfilms. Zonder ouders die ons vertellen wat wel en niet mag, overtreden we de regels die we voor onszelf hebben gemaakt… We worden chagrijnig als dingen niet gaan zoals we willen en we bespreken nog steeds fluisterend geheimen in het donker met onze beste vrienden, vriendinnen of met onze partner. We zoeken veiligheid waar we het kunnen vinden. En, ondanks alle logica en tegen alle ervaringen in, geven we net als kinderen nooit de hoop op.
~inspired by Meredith Grey, Grey’s Anatomy ~
Toen ik nog een kind was, bestonden mijn grootste zorgen uit het hebben van vriendjes en vriendinnetjes op school, verjaardagscadeautjes, het leren van de tafels en breuken en het schoon krijgen van mijn handen die gekleurd waren door de smarties die ik stiekem had gepikt. Volwassen zijn is overgewaardeerd. Serieus, we moeten ons niet laten verleiden door mooie schoenen, fantastische seks en geen ouders die ons vertellen wat we wel en niet mogen. Volwassen zijn betekent verantwoordelijkheden. En verantwoordelijkheden zijn vervelend. Echt heel erg balen. Volwassenen moeten verplicht van alles doen en ze moeten geld verdienen om van te leven, huur of hypotheek betalen… Dat maakt zorgen om verjaardagscadeautjes en het schoon krijgen van gekleurde smartie-handjes fantastisch, niet waar? Het meest enge van verantwoordelijkheid? Wanneer je het verprutst en alles tussen je vingers wegglipt.
Verantwoordelijkheden zijn echt vervelend. En helaas, zelfs als je de periode van beugels en het leren van tafels en breuken voorbij bent; de verantwoordelijkheden gaan niet weg. Je kunt ze niet ontlopen. We zien ze onder ogen of we leven met de consequenties. Volwassen zijn… Ik richt me maar op de voordelen. Mooie schoenen, fantastische seks en geen ouders die ons vertellen wat we wel en niet mogen doen. Ik bedoel maar! ;-)
In het begin van de film The Wedding Planner zien we Mary Fiore als klein meisje met poppen spelen. Ze speelt het perfecte huwelijk van haar perfecte Barbie met perfecte Ken. Waren wij als kleine meisjes niet allemaal zo? We verwachtten van het leven ‘later als we groot waren’ een soort sprookje; mooie witte jurk, verschrikkelijk knappe vent die je misschien wel op een groot wit paard mee zou nemen naar een prachtig kasteel… Als klein kind had ik een onwrikbaar vertrouwen; ik was er heilig van overtuigd dat er een sprookje op me wachtte.
Maar bij het ouder worden verdwijnen het sprookje en het rotsvaste vertrouwen. We richten ons op dingen die concreet en tastbaar zijn. Toch is het moeilijk het sprookje helemaal los te laten. Iedereen wil vasthouden aan het kleine beetje hoop, het kleine beetje geloof dat misschien, heel misschien, op een dag alles waar blijkt te zijn.
Uiteindelijk zul je zien dat het sprookje uit komt. Het is soms alleen net iets anders dan je het had gedroomd. Het kasteel, nou ja, is niet helemaal een kasteel. En de knappe prins op het witte paard blijkt een lieve man in een auto of op een fiets. ‘Ze leefden nog lang en gelukkig’ is evenmin belangrijk, zo lang het maar ‘nu gelukkig’ is…
Soms, af en toe, komen er mensen in je leven die je verbazen. En heel, heel soms maken ze je sprakeloos…
~~ Inspired by Meredith Grey, Grey’s Anatomy ~~
In het eerste seizoen van Grey’s Anatomy citeert Meredith Grey Benjamin Franklin, de man die een paar honderd jaar geleden uitvond dat de bliksem een vorm van elektriciteit is. Never leave that till tomorrow which you can do today, zei hij. Meredith noemt het het geheim van zijn succes en zij verbaast zich erover dat mensen niet beter luisteren naar wat hij had te zeggen. Ik weet niet waarom we dingen uitstellen, maar als ik moet raden, heeft het te maken met angst, zegt Meredith. Angst voor mislukking, angst voor afwijzing, soms is het de angst om alleen maar een beslissing te nemen, want wat als je de verkeerde beslissing maakt? Wat als je een fout maakt die je niet ongedaan kunt maken?
We kunnen niet zeggen dat we niet gewaarschuwd zijn. We kennen de spreekwoorden, horen de filosofen, weten hoe onze grootouders ons waarschuwden voor het verspillen van tijd, we lezen stukken van dichters ons aanmoedigen de dag te plukken…. Toch moeten we het soms eerst zien voor we het geloven. We moeten onze eigen fouten maken. We moeten onze eigen lessen leren. We moeten de mogelijkheden van vandaag onder het tapijt van morgen vegen, tot we niet meer kunnen. Tot we eindelijk zelf begrijpen wat Benjamin Franklin echt bedoelde. Dat weten beter is dan je afvragen, dat wakker zijn beter is dan slapen en dat zelfs de grootste mislukking, zelfs de aller slechtste, vele malen beter is dan nooit proberen.