Archive for the ‘Filosofisch’ Category
Na er goed over nagedacht te hebben, zowel overdag als ’s nachts woelend in mijn bed, heb ik besloten dat volwassen worden bij nader inzien niet bestaat. We gaan door, we gaan het huis uit, we gaan (soms) ver bij onze familie vandaan wonen en we krijgen veelal zelf onze eigen gezinnen. Maar de meest fundamentele onzekerheden, de meest basale angsten en alle oude wonden, groeien gewoon met ons mee. We worden groter, langer en ouder, maar we blijven grotendeels een groep kinderen, rondrennend op het schoolplein, hard proberend erbij te horen.
Misschien is het wel mogelijk om echt volwassen te worden, maar ik ken eigenlijk niemand die het echt gedaan heeft. We lezen stiekem kinderboeken, spelen met speelgoed treintjes, knutselen plastic poppetjes in elkaar en kijken tekenfilms. Zonder ouders die ons vertellen wat wel en niet mag, overtreden we de regels die we voor onszelf hebben gemaakt… We worden chagrijnig als dingen niet gaan zoals we willen en we bespreken nog steeds fluisterend geheimen in het donker met onze beste vrienden, vriendinnen of met onze partner. We zoeken veiligheid waar we het kunnen vinden. En, ondanks alle logica en tegen alle ervaringen in, geven we net als kinderen nooit de hoop op.
~inspired by Meredith Grey, Grey’s Anatomy ~
Toen ik nog een kind was, bestonden mijn grootste zorgen uit het hebben van vriendjes en vriendinnetjes op school, verjaardagscadeautjes, het leren van de tafels en breuken en het schoon krijgen van mijn handen die gekleurd waren door de smarties die ik stiekem had gepikt. Volwassen zijn is overgewaardeerd. Serieus, we moeten ons niet laten verleiden door mooie schoenen, fantastische seks en geen ouders die ons vertellen wat we wel en niet mogen. Volwassen zijn betekent verantwoordelijkheden. En verantwoordelijkheden zijn vervelend. Echt heel erg balen. Volwassenen moeten verplicht van alles doen en ze moeten geld verdienen om van te leven, huur of hypotheek betalen… Dat maakt zorgen om verjaardagscadeautjes en het schoon krijgen van gekleurde smartie-handjes fantastisch, niet waar? Het meest enge van verantwoordelijkheid? Wanneer je het verprutst en alles tussen je vingers wegglipt.
Verantwoordelijkheden zijn echt vervelend. En helaas, zelfs als je de periode van beugels en het leren van tafels en breuken voorbij bent; de verantwoordelijkheden gaan niet weg. Je kunt ze niet ontlopen. We zien ze onder ogen of we leven met de consequenties. Volwassen zijn… Ik richt me maar op de voordelen. Mooie schoenen, fantastische seks en geen ouders die ons vertellen wat we wel en niet mogen doen. Ik bedoel maar! ;-)
In het begin van de film The Wedding Planner zien we Mary Fiore als klein meisje met poppen spelen. Ze speelt het perfecte huwelijk van haar perfecte Barbie met perfecte Ken. Waren wij als kleine meisjes niet allemaal zo? We verwachtten van het leven ‘later als we groot waren’ een soort sprookje; mooie witte jurk, verschrikkelijk knappe vent die je misschien wel op een groot wit paard mee zou nemen naar een prachtig kasteel… Als klein kind had ik een onwrikbaar vertrouwen; ik was er heilig van overtuigd dat er een sprookje op me wachtte.
Maar bij het ouder worden verdwijnen het sprookje en het rotsvaste vertrouwen. We richten ons op dingen die concreet en tastbaar zijn. Toch is het moeilijk het sprookje helemaal los te laten. Iedereen wil vasthouden aan het kleine beetje hoop, het kleine beetje geloof dat misschien, heel misschien, op een dag alles waar blijkt te zijn.
Uiteindelijk zul je zien dat het sprookje uit komt. Het is soms alleen net iets anders dan je het had gedroomd. Het kasteel, nou ja, is niet helemaal een kasteel. En de knappe prins op het witte paard blijkt een lieve man in een auto of op een fiets. ‘Ze leefden nog lang en gelukkig’ is evenmin belangrijk, zo lang het maar ‘nu gelukkig’ is…
Soms, af en toe, komen er mensen in je leven die je verbazen. En heel, heel soms maken ze je sprakeloos…
~~ Inspired by Meredith Grey, Grey’s Anatomy ~~
In het eerste seizoen van Grey’s Anatomy citeert Meredith Grey Benjamin Franklin, de man die een paar honderd jaar geleden uitvond dat de bliksem een vorm van elektriciteit is. Never leave that till tomorrow which you can do today, zei hij. Meredith noemt het het geheim van zijn succes en zij verbaast zich erover dat mensen niet beter luisteren naar wat hij had te zeggen. Ik weet niet waarom we dingen uitstellen, maar als ik moet raden, heeft het te maken met angst, zegt Meredith. Angst voor mislukking, angst voor afwijzing, soms is het de angst om alleen maar een beslissing te nemen, want wat als je de verkeerde beslissing maakt? Wat als je een fout maakt die je niet ongedaan kunt maken?
We kunnen niet zeggen dat we niet gewaarschuwd zijn. We kennen de spreekwoorden, horen de filosofen, weten hoe onze grootouders ons waarschuwden voor het verspillen van tijd, we lezen stukken van dichters ons aanmoedigen de dag te plukken…. Toch moeten we het soms eerst zien voor we het geloven. We moeten onze eigen fouten maken. We moeten onze eigen lessen leren. We moeten de mogelijkheden van vandaag onder het tapijt van morgen vegen, tot we niet meer kunnen. Tot we eindelijk zelf begrijpen wat Benjamin Franklin echt bedoelde. Dat weten beter is dan je afvragen, dat wakker zijn beter is dan slapen en dat zelfs de grootste mislukking, zelfs de aller slechtste, vele malen beter is dan nooit proberen.