En dan gebeurt het… op een ochtend word je wakker en je realiseert je: “Ik ben niet gelukkig.” Je bent 30, hebt een goede baan met perspectief, een (boven?) modaal inkomen, een koopwoning, een auto, lieve vrienden en vriendinnen, twee spinnende poezen, een man die dol op je is… en toch ben je niet gelukkig.
Dat overkwam mij, en terwijl ik op mijn rug in bed lag te luisteren naar buren die op vakantie gingen, probeerde ik te bedenken hoe het zo heeft kunnen komen.
Die goede baan met perspectief? Ach, dat is voor mij alleen maar een manier om geld te verdienen tot ik heb bedacht wat ik echt leuk vind. Maar wat ik echt leuk vind, weet ik niet. Nu niet, en vorig jaar ook niet en daarvoor ook niet. Mijn inkomen is goed, maar voor zover dat al bovenmodaal is, zijn mijn woonlasten dat zeker, dus ik houd niks over. En die woonlasten betaal ik voor een akelig huis in een buurt waarin ik niet wil wonen, maar waar ik terecht ben gekomen door een ex. Ik betaal me blauw aan aflossing voor een studieschuld, die is ontstaan omdat ik twee studies heb gedaan… Studies die ik deed als tijdverdrijf, tot ik zou bedenken wat ik echt leuk vond… En heel eerlijk gezegd… ook de vriendjes die ik had, had ik totdat ik echt eentje zou vinden die de moeite waard was. Geen wonder dat ik zoveel kikkers heb gekust…
Mijn leven lijkt me te overkomen. Het gebeurt terwijl ik toekijk en het lijkt alsof ik er zelf geen enkele invloed op uitoefen.
Misschien is dat wel waarom ik zo werd getroffen door dat ene zinnetje uit “Heal the World” van Michael Jackson: Stop existing and start living…
En terwijl ik de makelaar belde om nog eens te praten over mijn huis dat maar niet wil verkopen, belde ik een tweede makelaar voor een second opinion. Daarna haalde ik mijn html-notities uit een stoffige doos en schreef ik een html-code voor het contactformulier op mijn site. (En ja! Het werkt! Ik moet alleen nog uitvinden hoe het formulier weer gewist kan worden nadat iemand op ‘verzenden’ heeft geklikt; maar de mail komt in elk geval aan).
Ik stop met bestaan en begin met leven…
En terwijl ik dit type vraag ik me af of ik werkelijk 30 jaar lang een toeschouwer van mijn eigen leven ben geweest, of of ik nu misschien gewoon last heb van het verschijnsel ‘dertigersdilemma’ of ‘quaterlifecrisis’ of hoe ze dat allemaal ook maar zo mooi noemen…
Halverwege je blog dacht ik neem het heft in handen! Maar toen las ik de zin: Stop existing and start living…En wie kan dat mooier zeggen dan M.J. Maar tis wel wat ik bedoel. Je kunt je leven sturen ( zegt de wijsneus die het de laatste 13 jr doet). Er overkomen je dingen in het leven….zonder dat je er om vraagt. Maar sturen kan je die dingen, in de richting die jij wilt. Niet gelukkig zijn….stuur aan op de dingen, mensen die je gelukkig maken! Het kost energie en doorzettingvermogen, maar tis oooo zo fijn als het lukt! Verkoop je huis, of zet het in de verkoop. Doe! Om daar weg te komen en zoek naar een huis wat jou omarmt! En laat het leven jou omarmen :-) x
Het dertigers dilemma? Oh ja, dat is nieuw he, hahahaha ja sorry, gezien mijn dochter dus uhm…. ook zo expliciet zegt dat je uitgerangeerd bent als je 30 bent ~proest~ (Vergeef het haar, ze is nog maar 18 ;-))
En ik haar vroeg hoe kom je daar nu bij? Ja uh, weet ik eigenlijk niet.. …. maar met series op de tv als Friends, Sex & the city en noem ze maar op, krijg je dit dus wel, het dertigersdilemma wat echt van deze tijd is, nou … ik ben bijna 40 ennuh…. let it roll!
Wel is het inderdaad belangrijk dat je het heft in eigen handen neemt, sommigen laten het voorbij gaan waar vele kansen liggen en zijn, ik wil het je wel leren hoor ;-)
LEVEN dan :D
XXX