Het is tijd mijn leven weer wat op orde te krijgen, bedenk ik als ik opsta en hoofdschuddend in gedachten de afgelopen weken langsloop. Mijn tv is dood gegaan en miraculeus weer opgestaan, vriendje en F waren beiden weg en zijn allebei weer terug en ik ben blond geworden om een week later mijn kapper te smeken mij toch weer bruin te maken… Kortom: not so good.
Vandaag heb ik een vrije dag. Ik besluit orde op zaken te stellen; betaal mijn rekeningen, ruim mijn huis op en begin met het opschrijven van mijn web-winkel plannen – waar ik al zo’n vijf jaar mee rond loop maar nog nooit iets mee heb gedaan. En dan gaat het meteen al mis; ik raak verzand in lappen tekst over waar je allemaal aan moet denken. De naam mag nog niet bestaan en mag ook niet lijken op iets bestaands. Maar, er zijn wel uitzonderingen, althans, volgens mij is Dove chocola echt iets anders dan Dove shampoo… En zijn ze niet ook nog allebei ‘rijk en romig’? Het is mij een raadsel waar de grens ligt. Zeker als ik lees dat Timmy Holedigger hondenshampoo niet mag omdat het teveel lijkt op Tommy Hilfigers modeconcern. En dan zijn er ook nog dingen als KvK-nummers, BTW-constructies en een soort branche-organisaties waar je soms verplicht lid van moet worden…
Het duizelt me en ik besluit weer eens te gaan hardlopen. De laatste keer dat ik dat deed was ergens in augustus. De laatste keer daarvoor in mei. Ik sprint de trap op en schiet in mijn hardloopkleren. Schoenen aan, muziekje op en overmoedig sprint ik de deur uit. Zeer overmoedig… Al na weinig meer dan een halve kilometer kom ik er achter dat ik veel de hard van start ben gegaan. Ademen doet pijn, hardlopen lijkt onmogelijk en ik heb zin direct terug te gaan. Ik loop een stukje gewoon en ga daarna in een lager hardlooptempo verder. Even lijkt het te lukken, maar na nog geen anderhalve kilometer kan ik echt niet meer en loop ik met de pest in terug naar huis. Een groep bejaarden zou het beter doen, zo stel ik me voor. Ik zie het voor me. Ze vragen elkaar vooraf nog even of de kunstgebitten stevig vast zitten met kukident zodat ze er niet uitvallen en schuiven hun tena’s recht. Ze rennen weg en ik strompel er buiten adem achteraan om vervolgens hun hangbillen in de schemering te zien verdwijnen…